Pytasz, piszesz, marzesz
Tworzysz dla siebie nowe światy
Z każdym kliknięciem w ciszy wciąż bardziej samotny
Z każdym dotknięciem rąk bardziej pragnący
Z każdym słowem coraz bardziej imponujący
Już tylko dla siebie

Z rzeczy wielkich tworzysz już tylko małe
Szukasz w każdym pięknie oznak rozkładu
Trzymasz moją dłoń dłużej niż nakazuje obyczaj
Który i tak ‘nic dla Ciebie nie znaczy’
Patrzysz zdziwiony
Zapomniałeś już jak słodko pachniało zrozumienie?

Każde miasto widzisz tak samo
Każdą butelkę kochasz tak samo, gdy jest pełna
I gardzisz nią, gdy jest pusta
Marzysz, by się utopić w człowieczeństwie
I zdychasz na piasku wynurzeń i wymysłów

Chwytasz zarys ust między uśmiechem a grymasem
Potem spojrzenie
Tak, pamiętam
Pragnę wciąż tego samego
Jak Ty
Ale nie tego samego

W każdej rzeczy widzisz nicość
I żadna ze stworzonych przestrzeni nie jest Twoja
Nie mieszkasz już pod żadnym adresem
Z każdym chcesz się mierzyć zepsutą miarą
A ja wciąż wracam w Popołudnia
„Nobody has ever understood me like this”
Cóż…
„Nobody will”
Nikt
Z nikim